Louisa is een verloskundige die werkzaam is in de Randstad en tevens moeder van Khai, een jongen van 3 jaar oud. In haar dagelijkse praktijk komt ze voortdurend in aanraking met de ontroerende en krachtige aspecten van zwangerschap, bevalling en de periode die daarop volgt. Als verloskundige voert ze diverse onderzoeken uit gedurende de zwangerschap, de bevalling en het kraambed. Deze onderzoeken kunnen zowel uitwendig zijn, om de groei en ligging van de baby vast te stellen, als inwendig, bijvoorbeeld om de voortgang van de ontsluiting tijdens de bevalling te controleren.
Over het algemeen verlopen deze onderzoeken zonder problemen. Echter, in specifieke situaties, zoals bij vaginistische klachten, kan een inwendig onderzoek niet of slechts met grote moeite worden uitgevoerd.
Een Onverwachte Oproep
Op een bepaalde dag staat Louisa een lunchvergadering te wachten met een collega en een andere praktijk, gericht op de toekomst van de zorg in de wijk. Terwijl ze naar haar auto loopt, ontvangt ze een telefoontje van een collega-verloskundige. Deze vraagt of Louisa een cliënt kan bijstaan die weeën heeft. De cliënt staat op het punt om van haar eerste kindje te bevallen en haar vliezen zijn sinds de avond ervoor gebroken. Sinds dertig minuten ervaart ze om de drie minuten een wee.
De verloskundige voegt eraan toe dat een poging om vanochtend de ontsluiting te voelen, te pijnlijk was om succesvol te zijn. De collega is zelf aanwezig bij een andere bevalling van een eerste kindje, wat betekent dat het enige tijd zal duren voordat zij Louisa kan aflossen. Louisa baalt enigszins, omdat ze vandaag nog niets heeft kunnen doen voor haar eigen cliënten. Ze spreken af dat de collega nog een andere praktijk zal bellen voor achterwacht; indien dit niet lukt, zal Louisa de zorg overnemen.
Binnen vijf minuten wordt Louisa teruggebeld met de vraag of ze wil gaan. Ze besluit dat het niet anders kan en rijdt naar de cliënt.
De Bevalling Begint
De cliënt woont in dezelfde buurt waar Louisa vroeger met veel plezier woonde. De moeder van de cliënt, Laila, doet open. Laila bevindt zich onder de douche en klinkt al goed in partu; ze ervaart het water als prettig. Laila's moeder informeert direct naar de ontsluiting en vraagt of deze niet eenvoudig gemeten kan worden. Louisa zet haar spullen neer en wast rustig haar handen. Laila komt uit de douche. Er wordt contact gemaakt. Louisa legt uit wat ze komt doen en vraagt naar Laila's gevoelens. Laila geeft aan dat ze verwachtte nog lang niet te bevallen en het erg spannend vindt. De wensen voor de bevalling worden doorgenomen, en Louisa merkt dat Laila's weeën steeds krachtiger worden.
Louisa vraagt of Laila opnieuw een inwendig onderzoek zou willen ondergaan. Hoewel weeën vaak veel informatie geven over het verloop, is het bij een eerste kindje waardevol om zekerheid te hebben. Laila is zichtbaar terughoudend. Louisa merkt dat ze zelf begint over de mogelijkheid van een ruggenprik, terwijl ze net de wens van Laila om geen pijnstilling te willen, hebben besproken. Ze baalt direct van zichzelf, zich afvragend waarom ze zo'n drang voelt om de ontsluiting te moeten meten, alsof dit altijd alleszeggend is.
De moeder van de cliënt begint over het door de pijn heen duwen, maar Laila is in tranen. Louisa neemt haar moeder even apart en legt uit dat het niet gaat, en dat dit oké is. Het hoeft niet. Haar moeder wordt stil.
Louisa gaat naast Laila staan, pakt haar hand en spreekt haar moed in. Ze beschrijft wat ze ziet: een bevalling die goed op gang is gekomen en spreekt haar vertrouwen uit in Laila en haar weeën. Laila geeft aan graag in het bevalcentrum te willen bevallen. Aangezien er plek is, stelt Louisa voor om te gaan. Een uur later stapt Laila vol goede moed het bevalbad in.
Met regelmaat controleert Louisa de hartslag van de baby, die het goed maakt. De weeën blijven komen en nemen in kracht toe. Laila raakt in haar eigen bubbel. De drie vrouwen bevinden zich in de kamer; Laila's partner zal weldra arriveren, maar staat vast in het verkeer.
Een Leerzame Ervaring
Louisa merkt dat door het niet kunnen uitvoeren van een inwendig onderzoek, er ook een zekere rust op de verloskamer heerst. Laila meldt dat ze het gevoel heeft te moeten poepen, wat een uitstekend teken is, aangezien dit vaak aangeeft dat de baby eraan komt. Haar collega van de andere praktijk is klaar met de vorige bevalling en samen coachen ze Laila tijdens het persen. Het coachen wordt intensiever wanneer de baby's hoofdje zichtbaar wordt. De baby wordt geboren en huilt meteen krachtig.
Zelfs dagen na de bevalling is Louisa nog steeds onder de indruk van hoe bevredigend het kan zijn om de natuur haar gang te laten gaan. Ze is trots op de vrouw en dankbaar dat zij, als zorgverleners, haar lichaam hebben laten volgen zonder problemen te maken van het feit dat de voortgang niet gecontroleerd kon worden door het voelen naar de ontsluiting. Louisa is een leerzame ervaring rijker en beseft zich: als verloskundige leer je je leven lang.
Bevallen zonder angst en pijn | Ferne McCann | TEDxShoreditch Women
Meer lezen van de avonturen van verloskundige Louisa?
tags: #louisa #facebook #verloskundige