Rock Werchter: Een Overzicht van de Heavy Entertainment Show

Een Festival Vol Energie en Diverse Optredens

Rock Werchter, een festival dat bekend staat om zijn indrukwekkende line-up, bood dit jaar opnieuw een breed scala aan artiesten, van gevestigde rockgrootheden tot opkomend talent. Hoewel namen als Lenny Kravitz, Dua Lipa, Måneskin en Foo Fighters centraal stonden, waren het vaak de minder verwachte optredens die de meeste indruk maakten.

Stone: De Energieke Openers

De rockers van Stone, de openers van het festival, moesten ondanks een langere set van Lenny Kravitz toch een kwartier eerder het podium betreden. Dit resulteerde in een gemiste start voor sommigen die nog in de rij stonden. Echter, wat men van veraf hoorde, maakte direct indruk. Wat uiteindelijk te zien was, bevestigde de kracht van hun muziek: schor, zweterig, meedogenloos en triomfantelijk. Finley Power, de zanger, werd omschreven als een Adonis die de fakkel van Mick Jagger kan overnemen. De band creëerde met hun strijdkreten een directe connectie met het vroege publiek, met alleen maar knallers aan een hels tempo die al snel leidden tot moshpits. De energie, springerigheid en opwinding van het beste soort maakten duidelijk dat deze kleine band het waard is om op een mainstage als Werchter te openen.

"Stone! Stone! We want more."

Eefje de Visser: Een Betoverende Show

De Barn liep vol voor de passage van Eefje de Visser op Rock Werchter. Haar optreden was een oogverblindend sfeervolle show, met voor een podiumgroot gordijn en een flitsende lichtshow. Een schare hoogst professionele muzikanten en twee achtergrondzangeressen, die niet alleen schoon meerstemmig zongen, maar ook samen met Eefje uitgekiend dansten, maakten het geheel compleet. Haar albums worden al gezien als hoogtepunten van muziek en poëzie, en de perfecte wijze waarop ze al die oorstrelende melodieën magistraal naar het podium bracht, versterkte de droomachtige kwaliteit van haar muziek. Veel catchy oorwurmen, met name van het meesterlijke Bitterzoet, waarmee haar bekendheid in de Lage Landen definitief werd gevestigd, passeerden de revue. Zowel de pulserende elektronica als de klassieke instrumentatie waren indrukwekkend, en de Barn hing aan haar lippen.

De show begon met het sinistere Rigor Mortis van Chopin.

The Hives: Explosieve Rock 'n' Roll

De Zweedse rockers van The Hives, bekend om hun hippe bliksemmende maatpakken, behoorden tot de eersten die met hun gitaren de garage uitstormden. Met sterallures en hits als Hate to Say I Told You So, aangevuld met tientallen gelijkaardige, akkoordenarme, nooit vervelende nummers, waren ze in Werchter helemaal hun goeie ouwe explosieve en ironische zelf. Hun optreden garandeerde een feest vol jumpende menigte en doorgedreven volksmennerij. Frontshowman Howlin' Pelle Almqvist riep het publiek op om te schreeuwen. Het tempo bleef onafgebroken hectisch, de menigte sprong uitzinnig rond en moshte. The Hives bewees opnieuw een onwaarschijnlijke rockmachine te zijn die het publiek een onvergetelijke tijd bezorgt.

Johnny Marr: Een Hitrevue van Smiths en Solowerk

Het was dringen om Club C binnen te raken voor Johnny Marr. De gitarist, pianist en muziekschrijver van een der beste bands ooit, The Smiths, trakteerde het publiek op een hitrevue. Een energieke Marr in topvorm bediende de meute met nummers als This Charming Man en Panic, die de tijd van The Smiths deden herleven, maar ook met het erfgoed uit zijn lange solocarrière. Marr ging guitig solerend op in een wild The Passenger van Pop, dat uiteraard met duizenden kelen werd meegezongen. De climax werd bereikt met het schitterend gebrachte There’s a Light That Goes Out.

Slowdive: Dromerige Shoegaze

De shoegazers van Slowdive, na jaren van stilte, stonden met het epische geluid van hun laatste album Everything Is Alive weer volop in de belangstelling. Hun muziek werd omschreven als eigentijdse, energieke droommuziek die in Klub C uitstekend werd onthaald. Het publiek, niet uitsluitend bestaand uit oudere fans, genoot van een intens en overweldigend optreden, badend in een waas van blauw en magenta. De imponerende vibraties en de tijdloze shoegaze van Slowdive verspreidden zich via de open poorten van Klub C over de wei. Het publiek luisterde met veel ontzag en ongetwijfeld heeft de band veel nieuwe zieltjes gewonnen.

PJ Harvey: Charismatische Podiumpresence

PJ Harvey betoverde het publiek in The Barn met haar magische en vervoerde optreden. Of ze nu danste als een ballerina in haar lange witte jurk, zingend als een Bowie, of stijf aan de microfoon stond met enkel haar stem en akoestische gitaar, of met haar band stevig rockend aan de snaren van haar elektrische gitaar trok - het publiek reageerde telkens laaiend. Haar charisma straalde door de massaal grote zaal. Haar songs, zowel oud als nieuw, werden met veel herkenning begroet en onthaald met wild handgeklap. Een lange ovatie was de terechte erkenning voor haar show.

The Clockworks: Energieke Postpunk uit Ierland

The Slope was volgelopen voor de "adhd-Ieren" van The Clockworks. De band bewees meer te zijn dan een vrolijk groepje. Ze excelleerden met knappe, vaak grimmig aangemeten arrangementen, slimme en solide songs, pakkende melodieën, strakke en rauwe gitaren, pit en vuur. Nummers als Bills and Pills, Mayday Mayday en Enough Is Never Enough sprankelden met hun gekende wilde frisheid. Frontman James McGregor bezat een fantastische, hartverscheurende stem, met invloeden van Tom Chaplin of Alex Kapranos in hun intense postpunk à la Fontaines D.C. The Clockworks bood een optreden vol vuur en emotie, ondersteund door een gesmeerd samenspelende groep.

The Streets: Een Amalgamaam van Rockinvloeden

Mike Skinner en The Streets bewezen opnieuw hun status als live-performers in Club C. The Streets is een amalgaam van alles wat de rock heeft voortgebracht, met opzuigers van alle muziekstijlen, samengebracht door godfather Skinner met zijn eigen Britse flair. Skinner vergrootte zijn podium tot ver over de eerste rijen, wat resulteerde in wederzijdse communicatie met het moshende publiek. Na een korte, intense run door de catalogus volgden langdurig voetengestomp en oorverdovende scanderingen. The Streets bewees anno 2024 nog steeds krachtig, vitaal en meeslepend te zijn, geleid door een muzikaal genie dat de Werchteriaanse krachttoer probleemloos in goede banen leidde.

Loverman: Theatrale Singer-Songwriter

Het optreden begon met een keihard Lover Man van Jimi Hendrix, waarna Loverman in clown-outfit het podium opkwam. Hij bespeelde zijn trombone en piano, en belandde uiteindelijk op een hobbelpaard. Met akoestische Spaanse gitaar volgde een bluesy serenade, gevolgd door een schitterend diep doorleefd Loverman en Out of Sight van zijn debuutalbum Lovesongs. Loverman bleek een theatrale singer-songwriter pur sang, die zijn set combineerde met sierlijke dans. Hij is een indrukwekkende crooner met een uitzonderlijk fraaie bariton, wiens stemgeluid doet denken aan Adrian Crowley, Sivert Høyen, Lee Hazlewood of Leonard Cohen. Zijn muziekstijl deelt ook veel met de laatstgenoemden, Nick Drake en Nick Cave. In de diepduistere Nosferatu-song Into the Night toonde hij zich een muzikale persoonlijkheid met puur charisma, maar ook met de ingehouden ruwe woede van een hyperkinetisch rammende punker-clown. Het was afwachten of dit de start van zijn wereldwijde succes zou zijn.

Yard Act: Postpunk Feest in Club C

Het maffe Leedse viertal Yard Act zette in Club C een driftig We Make Hits in. Yard Act, een must op RW, bevindt zich in het selecte rijtje met Idles, Fontaines D.C., Black Country, New Road, Squid en The Murder Capital. Ze slaagden erin de geregelde chaos van hun tweede album over te brengen met een groove, uitbundigheid en een aaneengeregen flitsend Zappaïaans experiment. Frontman James Smith, die de nasaliteit van Beck erfde, bracht de problemen van het land van Charles en Camilla fulminerend, met zelfspot en stijl. Yard Act bedankte België met een postpunkfeest, een verslavende, coole luisterervaring in de traditie van Talking Heads en Gorillaz.

Tom Morello: Riffs, Solo's en Kracht

Tom Morello, de virtuoze gitarist van Rage Against The Machine en Audioslave, bewees waarom hij een groot performer is. Een tot de nok gevulde The Barn ging in een mum van tijd overstag voor zijn gitaargeluid. Bekende RATM-deuntjes, waaronder Killing in the Name (aangekondigd als "an old Belgian popsong"), zorgden voor spontane uitbarstingen. Een hectische massa duizenden sprong op in een opeenvolgende ritmische kadans, de messias volgend. Morello leverde een muur van riffs en solo's, loeiende en schurende gitaren. Hij coverde Måneskin's Gossip, maar ook Chris Cornell-eerbetonen en semi-akoestische Springsteen-covers kwamen aan bod. Hij eindigde met een uitzinnig Power to the People van Lennon, waarbij hij zijn arsenaal aan flitsende technieken etaleerde.

dEUS: Een Grandioze Terugkeer

dEUS, de groep die na elf jaar terugkwam met hun meesterlijke nieuwe album How To Replace It, introduceerde veel nieuw materiaal op Werchter. De titelsong werd resoluut ingezet, met een minimalistische opstart, Barman's parlando en nieuwe bombast van pauken. Episch en aanzwellend, met Barman die afwisselend fluisterde, zong en eigenzinnig jazzy gitaargepingel liet horen. Het nieuwe dEUS was opgebouwd volgens een klassiek dEUS-stramien, maar in een fris jasje. Nieuwkomers als Le Blue Polaire en Man of the House overtuigden evenzeer. Naast de nieuwkomers werd ook dEUS’ gesmeerde hitcatalogus, waaronder Quatre Mains, The Architect, Nothing Really Ends, Little Arythmatics en een ziedend Instant Street, foutloos gepresenteerd. dEUS leverde een grandioze performance vol adrenaline, een bevestiging van hun status als huis van vertrouwen met gracieuze songs, weloverwogen arrangementen, details, diepere lagen, luide dreiging en gejaagde chaos. Het was een prettig thuiskomen met dEUS, een band die zich al decennia handhaaft aan de top van de vaderlandse rockscene.

James Arthur: De Nieuwe Popidool

James Arthur, man van de arena's, deed Werchter aan in het kader van zijn Bitter Sweet Love World Tour. Hij is het nieuwe jongerenidool met de hoge X-factor, met hartverscheurende hits van zijn nieuwe album en eerder werk. Zijn show was professioneel, af en liep als een trein. Klub C zat vol met opgewonden tieners die alle songs van de bebaarde, donkergebrilde jongeling overnamen en hem Beatlelesk overstemden. Dit was geen probleem voor James Arthur.

Mark Tremonti: Metal Invloeden en Solowerk

Mark Tremonti, bekend van Creed en Alter Bridge, heeft zich ook als soloartiest waargemaakt. Zijn zesde soloalbum The End Will Show Us How werd getourd, ook in Europa. De avond begon met het powertrio FLORENCE BLACK. Bij de ombouwpauze werd duidelijk dat Tremonti niet over één nacht ijs gaat; hij wisselde elk nummer van gitaar. Zijn begeleider Eric Friedman leverde ook grootse solo's. Het viertal, aangevuld met bassist Tanner Keenan en drummer Ryan Bennett, maakte een sterke indruk. De setlist bood een mix van nummers van elk album, met slechts drie nieuwe songs. Tremonti's solowerk heeft meer metalen invloeden dan Alter Bridge of Creed. De set werd geopend met energiek rockende songs als Wish You Well, Cauterize en You Waste Your Time. Het nieuwe nummer Tomorrow We Will Fail werd gevolgd door ballads als The Things I’ve Seen en It’s Not Over. Na het intens gezongen As The Silence Becomes Me volgden als bisnummers All The Wicked Things en het afsluitende A Dying Machine. De setlist bood een perfect evenwicht tussen heavy en zachter.

Robbie Williams: Nieuw Album en Toekomstige Tour

Robbie Williams heeft bevestigd dat hij op tournee gaat met zijn nieuwe album, The Heavy Entertainment Show. Hoewel data en locaties nog niet vaststaan, treedt hij zeker op in België. De Britse popster wil met dit album stadions vullen. Hij sprak vol lof over zijn Belgische fans en kondigde aan dat een show in Nederland vrijwel zeker is. Voor wie voor 2 november het nieuwe album via bol.com bestelt, is er voorrang bij de kaartverkoop op 9 november. De 42-jarige zanger is helemaal terug na zijn grootste successen in de jaren '90, zowel solo als bij Take That. Na optredens op festivals als Pinkpop en TW Classic keert hij nu terug met nieuw materiaal, waaronder Party Like A Russian.

Rampage Open Air 2025: Drum-'n-Bass en Dubstep Extravaganza

Rampage Open Air, het grootste drum-'n-bass & dubstep festival ter wereld, keert terug op 3, 4, 5 en 6 juli 2025 naar Kristalpark Lommel. Naast de reeds aangekondigde headliners zoals Becky Hill, Excision, Don Diablo (CONTROL ALT DΞLΞTΞ), Dimension en Rezz, worden de line-up vervolledigd met Fox Stevenson, Zomboy, Visages en PhaseOne. Met ook nog de toevoeging van een rave container, een hidden stage en een recordaantal van 66.000 verwachte bezoekers, belooft dit de meest memorabele editie ooit te worden.

Nieuwe Topacts:

• Fox Stevenson (UK): Bekend om zijn mix van melodische vocals, punky energie en keiharde drops. Hits als 'Bruises', 'High Five' en 'Go Like' hebben meer dan 20 miljoen streams.
• Zomboy (UK): Een zwaargewicht in de internationale dubstepwereld, garant voor rauwe, high-octane sets. Tracks als 'Like A Bitch', 'Terror Squad' en 'Game Time' zijn anthems.
• Visages (FR): Brengt diepe, intelligente drum-'n-bass met een cinematografisch randje, rollende beats en atmosferische sound design.
• PhaseOne (AU): Staat bekend om zijn harde, metal-infused dubstep, met een unieke blend van heavy riffs, cinematic buildups en vernietigende drops.

Nieuwe Festivalervaringen:

• Eristoff Rave Container & Wodka Bar: Een underground mini-rave midden op het terrein met een industriële setting, knallende beats en exclusieve surprise sets.
• Breezer Hidden Stage: Een verborgen dansvloer vol disco en house, de ideale plek om te ontsnappen aan het zwaardere werk.

De ticketverkoop loopt als een trein, met 66.000 verwachte bezoekers, een absoluut record. Accommodaties zoals de camping, het resort en hotels lopen in sneltempo vol. "Het is onze missie om elk jaar groter, vetter en onvergetelijker uit te pakken," aldum medeorganisator Hans Machiels. "Met deze extra namen, de samenwerking met geweldige merken én onze waanzinnige Rampage-community die massaal afzakt naar Lommel, zetten we de toon voor wat ongetwijfeld de wildste editie tot nu toe wordt."

Rampage Open Air 2025 vindt plaats van 3 tot en met 6 juli 2025 in Kristalpark Lommel.

Praktische Informatie:

• Data: 3, 4, 5, 6 juli 2025
• Locatie: Festivalterrein Kristalpark Lommel, Balendijk, 3920 Lommel
• Organisatie: Rampage
• Camping: Vanaf donderdag 3 juli
• Vervoer: Bussen tussen Station Mol en festivalterrein (busticket vooraf te koop). Parking nabij het festivalterrein.

tags: #aankondiging #heavy #entertainment #show