Sommige peuters lijken ware acrobaten te zijn, die met het grootste gemak overal op klimmen. Je kind is mogelijk ook zo'n 'hogeschool klauteraar' die binnen de kortste keren ontdekt hoe hij via een stoel makkelijk van de tafel af kan komen. Het kan zelfs een 'koud kunstje' zijn om vanuit de kinderstoel op de tafel te belanden.
Om je gerust te stellen: de meeste kinderen die veel klimmen, vallen niet zomaar. Een enkele keer kan er een ongeluk gebeuren, zoals een val van de trap, maar maak je niet al te ongerust als je peuter een 'klauteraar eerste klas' is. Het is goed om te weten dat zulke kinderen vaak ook heel hard kunnen gillen. Een mogelijke verklaring hiervoor is dat ze veel energie kwijt moeten.
Tips om met een klimgrage peuter om te gaan:
- Probeer veel spelletjes te doen waarbij je kind mag klimmen en klauteren.
- Maak obstakels van lage tafels en dikke oude kussens. Kussens van de bank zijn daar uitstekend geschikt voor.
- Kratjes zijn ook geweldig klimmateriaal.
- Als je kind wat ouder is, hang dan een touwladder ergens op. Een voorbeeld hiervan is een knul die een touwladder aan zijn hoogslaper had hangen, wat goed was voor twee keer klimmen per dag.
Het is aan te raden om kinderen zo snel mogelijk op een sport te doen waarbij ze lenig moeten zijn, zoals atletiek of gym. Sporten zoals ballet zijn ook prima voor beweeglijke jongens. Kijk naar zaken als 'muziek en beweging' of 'babyzwemmen'.
Een klauteraar verbieden te klauteren, is als een vis verbieden te zwemmen; het zal niet werken. Leer je kind niet alleen hoe hij omhoog moet klimmen, maar ook hoe hij veilig naar beneden komt. Pluk hem niet zomaar van de boekenkast af, maar laat zien hoe hij er zelfstandig vanaf kan komen.
Kijk je huis rond met de ogen van je klim-kind. Waar zou hij zich aan vasthouden, optrekken, wat zijn mooie opstapjes? Haal weg wat je echt gevaarlijk vindt, en laat de rest maar gewoon gebeuren.
Gedragsproblemen bij peuters: Oorzaken en Gevolgen
Vanaf ongeveer 18 maanden komt je peuter in de koppigheidsfase, ook wel peuterpuberteit genoemd. Je peuter ontdekt dat hij zelf dingen kan bepalen en invloed kan hebben op zijn omgeving. Het zelfbesef groeit en je kind wordt steeds zelfstandiger. Echter, je kind botst ook op lichamelijke en verstandelijke grenzen, of grenzen gesteld door ouders of begeleiders. Het ervaren van deze grenzen veroorzaakt driftbuien.
Eén op de vijf kinderen heeft vaak driftbuien. Een driftbui is een heftige manier van reageren en gevoelens uiten. Kinderen voelen emoties en hebben nog niet geleerd hiermee om te gaan, waardoor de emotie er heel heftig uitkomt. Als het bijvoorbeeld tijd is om te vertrekken na een uur spelen in de speeltuin, vindt je peuter dit niet leuk. Hij of zij laat zich op de grond vallen, slaat wild met armen of benen, of bonkt met het hoofd op de grond. Het is ook mogelijk dat je kind volledig verstijft en niet meer reageert gedurende enkele minuten. Dit kan beangstigend zijn voor ouders, maar is volstrekt normaal en positief in de ontwikkeling van kinderen. Als een peuter zijn of haar gevoelens kan verwoorden, verdwijnt dit gedrag vanzelf. Daarom is het belangrijk om in de buurt te blijven bij een driftbui.
Als je peuter driftig of koppig is, betekent dit niet dat hij of zij jou of andere opvoeders niet graag ziet of niet meer nodig heeft. Integendeel, je peuter gebruikt jou als proefkonijn omdat hij zich bij jou het veiligst voelt. Een goede band tussen jou en je kind zorgt ervoor dat hij of zij kan laten zien dat het moeilijk heeft.
Hoe om te gaan met driftbuien?
Tijdens een driftbui is het moeilijk om je peuter te kalmeren, omdat hij of zij dan helemaal wordt overspoeld door emoties en geen controle meer heeft over zichzelf. Laat je kind uitrazen. Bij sommige kinderen werkt oppakken kalmerend, maar de meeste worden er nog kwader van. Blijf zelf zo rustig mogelijk. Zet je peuter op een veilige plaats, bijvoorbeeld op een tapijt als hij of zij vaak met het hoofd bonkt.
Als je kind heftig reageert op de grenzen die je stelt, komt de verleiding om je grenzen te verleggen. Dit kun je beter niet doen. Kinderen hebben grenzen nodig. Soms zoeken ze zelfs net die grenzen op om de emoties die ze door de dag hebben opgestapeld, te uiten. De volgende zes tips kunnen een houvast zijn om met drift en koppigheid om te gaan. Elk kind is anders, dus het is uitzoeken welke tips voor jouw kind werken.
Vier mogelijke oorzaken van huilende kinderen
Je wilt als ouder niets liever dan dat je zoon of dochter gelukkig is. Je voelt je dan ook diepongelukkig als je ziet of hoort dat het kind weent op de speelplaats. Dan ga je op zoek naar de oorzaken: heeft hij zich pijn gedaan? Mag hij niet meespelen? Naast deze evidente redenen, kunnen er ook andere oorzaken zijn.
1. Overprikkeling bij kinderen met veel 'vuur' als bouwsteen
Een kind met veel 'vuur' als bouwsteen raakt makkelijk overprikkeld. Hij is namelijk gedreven om op alle interessante prikkels af te gaan. Het wenen kan hier een vorm van ontprikkeling zijn, het afreageren, het ontladen van te veel prikkels. Wat kan helpen: vragen aan de juf of meester of je zoon of dochter op regelmatige tijdstippen even apart gezet kan worden, bijvoorbeeld in een leeshoekje.
2. Frustratie en boosheid bij kinderen met veel 'lucht'
Kinderen met veel 'lucht' houden van nieuwe, liefst uitdagende dingen en spelletjes. Hoe gevaarlijker, hoe liever soms. Zij zien het gevaar echter niet, in tegenstelling tot de leerkracht. Je kind kan op de speelplaats een huilbui krijgen uit frustratie en boosheid omdat hij niet op een speeltuig mag klimmen. Erken het gevoel van frustratie en boosheid en leg uit waarom het niet mag. Laat hem inzien wat de mogelijke gevaren zijn.
3. Angst en onveiligheid bij kinderen met veel 'aarde'
Kinderen met veel 'aarde' in hun blauwdruk hebben van nature nood aan structuur, orde en zekerheid. Als dat er niet is, voelen ze zich niet veilig en zijn ze angstig. Stel je maar eens voor: zo'n speelplaats waar het krioelt van rondlopende en spelende kinderen. Nergens structuur en orde. Dit kan onzekerheid creëren, alsook een gevoel van onveiligheid. Zeker voor de allerkleinsten. Zij hebben ook geen overzicht, kunnen nog niet over de hoofden van de andere kleuters kijken, wat het gevoel van onveiligheid versterkt. Je zoon of dochter kan wenen vanuit angst en onveiligheid. Ga het gesprek aan met je kind en vraag wat je kunt doen om hem te ondersteunen en wat zou kunnen helpen om zich veiliger te voelen op de speelplaats.
4. Emotionele gevoeligheid bij kinderen met veel 'water'
Bouwsteen 'water' is van nature heel emotioneel en empathisch. Soms kan je zoon of dochter wenen om een triestig verhaal dat verteld is in de klas, of is hij verdrietig voor een thuissituatie, een ziek huisdier, etc. Zoals je al hebt gemerkt, is er niet één duidelijke oorzaak. Heel veel hangt af van de combinatie van de bouwstenen van je kind. Deze bouwstenen bepalen de blauwdruk van wie je kind in wezen is en hoe hij reageert op bepaalde gebeurtenissen in zijn leven.
Wil je graag meer weten over deze bouwstenen? Heeft jouw kind regelmatig een driftbui aan de schoolpoort? Meer weten over de bouwstenen vuur, lucht, aarde en water?
Aarde Water Lucht & Vuur - De Vier Elementen
De uitdagingen van het opvoeden van een klimgrage peuter
Veel ouders herkennen het: hun peuter klimt overal op. Van de keukentafel tot de vensterbanken en zelfs op de aanrecht. Dit kan leiden tot constante alertheid en vermoeidheid bij ouders, omdat ze voortdurend achter hun kind aan moeten lopen om ongelukken te voorkomen. Het kan voelen alsof je geen moment weg kunt kijken, want zodra je dat doet, staat je kind alweer ergens op.
Sommige kinderen zijn bedachtzaam en voorzichtig, zelfs als ze klimmen. Anderen zien geen gevaar en storten zich vol overgave op of in alles wat ze tegenkomen. Ze gebruiken stoelen, kisten of andere voorwerpen om hoger te reiken, en als ze ergens niet bij kunnen, schuiven ze simpelweg een ander meubelstuk dichterbij.
Herkenbare situaties:
- Een kind dat via een kinderstoel op de eettafel klimt.
- Een peuter die via de tuinstoelen op de tuintafel klimt.
- Een kind dat via de tripp trapp op het bureau klimt en daar capriolen uithaalt.
- Kinderen die in de vensterbanken, op de rugleuning van de bank of op de keukentafel staan.
- Plaatsing van de Stokke-stoel in de slaapkamer, om er vervolgens achter te komen dat het kind daar ook op klimt.
Het kan frustrerend zijn als je kind niet luistert naar 'niet klimmen'. Het is belangrijk om te beseffen dat dit gedrag vaak een fase is, gedreven door de behoefte van een peuter om de wereld te ontdekken en uitdagingen aan te gaan. Het is aan te raden om, waar mogelijk, de omgeving kindvriendelijk te maken door gevaarlijke objecten weg te halen of ontoegankelijk te maken. Denk aan het verwijderen van losse snoeren, planten binnen handbereik, of zelfs het tijdelijk weghalen van een salontafel.
Een snelle tip voor de Tripp Trapp: haal het voetplankje eraf. Dit kan het klimmen bemoeilijken.
Het is essentieel om geduldig te blijven en de behoefte van je kind aan ontdekking te stimuleren, terwijl je tegelijkertijd duidelijke grenzen stelt. Door consequent te zijn in het toepassen van regels en het bieden van een veilige omgeving, help je je kind zich te ontwikkelen tot een zelfstandige en veilige peuter.