Hyeonseo Lee, oorspronkelijk bekend onder haar geboortenaam, begon haar leven in Noord-Korea als een vijftienjarig meisje dat oprecht geloofde dat haar land de beste plek ter wereld was en Kim Il-Sung haar redder. Haar naive wereldbeeld begon te wankelen toen ze illegaal haar geboorteland verliet om familie in China te bezoeken. Ze had geen idee dat dit een reis zou worden die haar jaren van haar moeder zou scheiden.
Al snel merkten de autoriteiten Hyeonseo's afwezigheid op. Uit angst voor zware straffen raadde haar moeder haar aan om niet terug te keren. Pas veertien jaar later waagde Hyeonseo zich terug naar de Noord-Koreaanse grens, met de levensgevaarlijke missie om haar moeder en broer naar Zuid-Korea te smokkelen. Deze onderneming stelde haar bloot aan het risico van gevangenisstraf, marteling en zelfs publieke executie.
Leven onder het Regime: Noord-Koreaanse Realiteit
Hyeonseo's verhaal werpt een verhelderend licht op de werkelijke omstandigheden in Noord-Korea. Haar vertrek uit haar geboortestad Hyesan was gemotiveerd door nieuwsgierigheid, maar ook door de onleefbare situatie aldaar. Ondanks de ontberingen, koesterde ze warme herinneringen aan haar jeugd, mede dankzij de 'bovenklasse' positie die haar ouders genoten binnen het zogenaamde songbunsysteem. Dit systeem, gebaseerd op afkomst, bepaalde de loyaliteit en klasse van burgers, een lot dat niet te veranderen viel en waarvan de precieze indeling pas bekend werd op het moment dat men 'hun plek' in de samenleving kreeg toegewezen.
Een opvallend aspect van het Noord-Koreaanse leven was de centrale rol van de portretten van de leiders, Kim Il-Sung en zijn opvolger Kim Jung Il. Het minste stofje op deze portretten kon leiden tot bestraffing van het gezin. De Bowibu, de geheime dienst, was een constante bron van angst. Deze dienst was overal aanwezig en rapporteerde elke afwijkende gedachte of uiting over de leiders of het land. Buren werden vaak ingezet als spionnen, aangemoedigd door extra voedselrantsoenen.
De indoctrinatie begon al op de basisschool. Verhalen, tekeningen en liedjes zorgden ervoor dat kinderen onmogelijk een hekel aan hun land konden hebben, omdat ze niet beter wisten. Dit veranderde pas veel later, toen Hyeonseo de kans kreeg om de buitenwereld te ervaren.
De jaren negentig brachten een dieptepunt voor Korea, met een verwoestende hongersnood die leidde tot massale sterfgevallen en een toename van criminaliteit. Zelfs soldaten en hoger geplaatste burgers grepen naar diefstal om aan voedsel te komen.
De Gevaarlijke Weg naar Vrijheid
Vlak voor haar achttiende verjaardag ondernam Hyeonseo een gevaarlijke reis naar China, gedreven door een verlangen om de buitenwereld te verkennen. Een telefoontje van haar moeder, na maanden van afwezigheid, deed haar wereld instorten: "Kom niet meer terug, we zitten in de problemen." Vanaf dat moment moest ze haar eigen weg vinden.
Ze vluchtte van de ene plaats naar de andere. Na vijf jaar in Shanghai te hebben doorgebracht, leek het lot haar gunstiger gezind en kon ze voorzichtig beginnen te genieten, hoewel het gemis van haar familie bleef knagen.
In 2006 ontmoette ze Kim, met wie ze een intense relatie opbouwde. Haar uiteindelijke doel was om via een omweg in Seoel terecht te komen en daar asiel aan te vragen. Dit plan werd echter gecompliceerd doordat ze zich in China volledig had aangepast, inclusief een officieel Chinees paspoort. Bij de NID (de dienst die asielaanvragen verwerkt) moest ze bewijzen dat ze daadwerkelijk uit Noord-Korea vluchtte, wat geen eenvoudige opgave was. Na een week van verhoren werd ze echter toegelaten in Seoel.
Na bijna twaalf jaar slaagde ze erin haar moeder en broertje over te halen om ook naar Zuid-Korea te komen. Deze onderneming duurde langer dan verwacht en kende vele tegenslagen, maar in 2010 arriveerden haar moeder en broer eindelijk in Seoel.
Voor haar moeder en broer was het leven in Seoel bijna overweldigend vrij. Ze overwogen zelfs terug te keren, maar Hyeonseo wist hen te overtuigen van de gevaren en samen probeerden ze een nieuw leven op te bouwen.
Hoe te ontsnappen uit Noord-Korea
Identiteit, Liefde en de Zoektocht naar Waarheid
Hyeonseo ontmoette Brian, een Amerikaan, met wie ze een relatie begon en haar toekomst wilde delen. Een pijnlijk aspect van haar verleden was de koude ontvangst door haar conservatieve grootouders van vaderskant, die haar broertje verafgodden. Dit kwam doordat Hyeonseo's vader niet haar biologische vader was. Op jonge leeftijd begreep Min dit niet en dacht dat het kwam doordat ze een meisje was en haar grootouders liever een kleinzoon hadden.
Het verhaal wordt beschreven als prachtig, emotioneel, heftig en vooral verontrustend. Het toont de gruwelen van een systeem dat mensen hersenspoelt vanaf de basisschool en de onderdrukking die een leider zijn onderdanen oplegt. Noord-Koreanen, die niet beter weten, beseffen pas na hun vlucht naar Zuid-Korea dat hun leven een leugen en onderdrukking was.
Het aanpassen aan de vrijheid in het zuiden bleek voor velen een beproeving, sommigen bezweken aan de stress of keerden terug naar Noord-Korea, waar hen arrestatie en berechting wachtte.
De titel 'Meisje met zeven namen' wordt gaandeweg duidelijk. Hyeonseo Lee, die meerdere identiteiten aannam, had het relatief goed voor een Noord-Koreaan. Ze was een rebel die zich wilde afzetten tegen het regime. De hongersnood, getuigenissen van publieke executies op zevenjarige leeftijd, en de constante onderdrukking vormden haar jeugd.
Het boek benadrukt de bizarre realiteit van landen zoals Noord-Korea in de 21e eeuw. Een interessant punt is dat scholen in communistische landen niet gratis zijn; er worden constante donaties geëist, en zonder geld wordt onderwijs ontzegd.
Hyeonseo's vluchtpogingen, het ontwijken van prostitutie en haar veerkracht worden beschreven. Haar verhaal wordt gezien als dat van een 'powervrouw', in contrast met de media-aandacht voor minder betekenisvolle figuren.
Het verhaal leest niet altijd snel weg, mede door de dikte van het boek, maar de impact is enorm. Hyeonseo's ervaringen, waaronder meervoudige vluchten en ontsnappingen aan gevaarlijke situaties, zijn bijna ongelooflijk.
Vergeleken met andere boeken over Noord-Korea, zoals Adam Johnsons 'Gestolen leven' en het verhaal van Shin Dong-Huyk, biedt 'Meisje met zeven namen' een uniek perspectief. Het boek benadrukt hoop en doorzettingsvermogen, en hoewel de gruwelen aanwezig zijn, ligt de nadruk op de menselijke veerkracht.
Hyeonseo's oversteek van de grensrivier naar China, slechts elf meter breed, was het begin van haar reis. Haar vader, een militair en handelaar met China, was eerder overleden na een verhoor. Haar moeder, een sluwe zakenvrouw, speelde een cruciale rol in haar overleven.
In China werd Hyeonseo opgevangen door familie, maar haar leven werd een overlevingstocht vol gevaren, waarbij ze zich moest bevrijden van tussenpersonen die zich ontpopten als mensenhandelaars en criminelen. Het gemis van haar moeder en broer bleef een constante pijn.
Dankzij de ghostwriter David John leest het boek als een roman, met literaire kwaliteiten en een spannende structuur die de lezer meesleept. Zelfs na aankomst in Seoul werd ze aanvankelijk niet geloofd, omdat ze accentloos Mandarijn sprak en een Chinees paspoort had.
De maandenlange verhoren, de twijfel en de heimwee naar haar geboortegrond worden gedetailleerd beschreven. Uiteindelijk wist ze haar moeder en broer naar Zuid-Korea te halen, een onderneming die haar familie in Laos in de gevangenis deed belanden.
De terugkeer van Noord-Koreanen, zelfs met een Zuid-Koreaans paspoort, betekende vaak arrestatie en berechting. Hyeonseo's vertrouwen in de mensheid werd zwaar op de proef gesteld, totdat ze de Australiër Brian ontmoette, die haar zonder voorwaarden hielp. Deze daad van altruïsme bevestigde voor haar het waarheidsgehalte van haar verhaal.
'Meisje met zeven namen' is een belangrijk boek dat laat zien dat hoop kan leven, zelfs te midden van angst. Het dient als een wake-up call voor de internationale gemeenschap en biedt hoop voor de Noord-Koreaanse bevolking, met name de jongere generatie die steeds meer toegang krijgt tot informatie van buitenaf.