Voor het eerst samen naar Azië. Het is zover… Bepakt en bezakt (met voor ons doen véél minder spullen dan andere jaren nu Yzze ook al een “groot meisje” is) staan we om 8.45u. op Düsseldorf Airport. Een goede dertig minuten later hebben we ingecheckt, de bagage ingeleverd en zijn we door de douane heen. Dat ging lekker snel! We beginnen dus relaxed aan onze eerste vlucht naar Abu Dhabi. De kinderen kijken volop filmpjes en worden door de stewardessen vermaakt met allerlei kleine presentjes. Wat een service! Voor we het weten zijn de eerste zes uur vliegen voorbij en kunnen we even de benen strekken.
Aankomst in Bangkok
Het vliegveld van Abu Dhabi is groot, druk en benauwd. Maar er is wel een speeltuintje! Dat maakt uiteraard veel goed. Een paar uur later is het tijd voor het tweede en laatste deel van de heenreis: de vlucht naar Bangkok. Quinn valt al snel slaap, maar Yzze heeft letterlijk moeite om haar draai te vinden. Ze besluit uiteindelijk dat ze maar beter op een dekentje op de grond voor onze voeten kan gaan liggen. Plek genoeg, want we zitten vooraan. Helaas mag dat niet van de stewardess, waardoor ze mopperend weer op haar stoel gaat zitten. Het duurt vervolgens nog een tijdje voordat ze slaapt, waardoor ze uiteindelijk een kort nachtje heeft (en wij ook!).
Wachten op de luchthaven
Vroeg in de ochtend komen we aan in Bangkok. Het gaat hier op het vliegveld een stuk minder snel dan in Duitsland, waardoor we uiteindelijk pas ruim anderhalf uur na aankomst onze bagage terug hebben en door de douane heen zijn. Uiteraard moeten er allerlei formulieren ingevuld worden, die vervolgens ongezien op een grote stapel belanden. De douanebeambten zijn niet de meest vriendelijke mensen en we worden niet heel netjes behandeld, maar we hebben het vermoeden dat we maar beter wèl heel vriendelijk kunnen blijven tegen hen om niet in de problemen te komen! Felicia houdt dus wijselijk haar mond, al kost het haar moeite…
Eenmaal in de aankomsthal is degene die ons zou moeten komen ophalen nergens te bekennen. Die denkt waarschijnlijk dat we onze vlucht gemist hebben, aangezien het zo lang duurde… Net als we de contactgegevens van de lokale reisorganisatie hebben opgezocht om te vragen hoe het zit, zien we hem plotseling ergens in een hoekje opduiken. Zijn presentje voor de kinderen maakt het wachten meteen goed: hij heeft als verrassing voor Quinn en Yzze een grijze respectievelijk roze olifantenknuffel meegenomen! We kunnen gaan.
De drukte van Bangkok
Hoewel we onder andere van onze reis naar Nepal wel een en ander gewend waren, verbazen we ons enigszins over de rijstijl van de gemiddelde Thai en de drukte op de wegen. Wat een mensen en wat een verkeer… Met name de honderden brommertjes, die gevaarlijke capriolen uithalen tussen de file rijdende auto’s, vallen op. Uiteindelijk zijn we nog een uur onderweg voordat we het Anantara Sathorn Hotel bereiken.
Ontspanning in het hotel
Wat is het mooi en wat een rust hierbinnen na de hectiek van de stad! Onder het genot van een welkomstdrankje (zwarte limoensiroop) wachten we in de grote zachte zetels nog even tot onze kamer klaar is. Ze hebben hier pannenkoeken met ijs op de kaart staan: dat gaat er bij de kinderen wel in na zo’n lange reis! Wijzelf bestellen onze eerste Thaise maaltijd: garnalenloempia’s en gebakken buikspek met heerlijke sausjes. Laat de vakantie maar beginnen!
Waterpret en voorbereiding
Bij vakantie hoort natuurlijk ook waterpret: na de aanblik van het 32 meter lange zwembad vanuit onze kamer op de 12de verdieping, zijn Quinn en Yzze niet meer te houden. Nog even een paar uurtjes bijslapen in een echt bed zit er dus niet in, met als gevolg dat we aan het eind van de middag allemaal eigenlijk te moe zijn om nog een stap te zetten. Ons diner bestaat daarom slechts uit een op de hoek gehaald broodje met wat drinken, en snel daarna liggen we allemaal heerlijk te slapen.
Zelf op ontdekking
Na een nacht van ruim 13 uur bijslapen worden we alle vier ongeveer tegelijk wakker. We besluiten met een boot de stad te gaan verkennen, zodat we daarna een beetje weten waar we moeten zijn in deze enorme metropool van 30 miljoen inwoners! We proberen wat informatie in te winnen bij de receptie van het hotel, maar die verwijzen ons natuurlijk naar hun eigen tourdesk waar we tegen (veel te) hoge prijzen groepsexcursies naar de belangrijkste bezienswaardigheden kunnen boeken. Dat zien we niet zitten: we willen zelf op ontdekking! We blijken meer te hebben aan de portier die buiten voor ons een taxi belt: in de korte tijd dat we daarop wachten, worden we een stuk wijzer. Zo ontdekken we bijvoorbeeld dat de drijvende markt en de beroemde “Railway Market” helemaal niet in het centrum van Bangkok te vinden zijn, maar dat we er zo’n anderhalf uur voor moeten rijden! Misschien hebben we ons door de drukke weken voor ons vertrek toch niet goed genoeg voorbereid…
Een dag vol avontuur
De aardige taxichauffeur bij wie we uiteindelijk in de auto zitten, vertelt ons vervolgens nog dat je de markt bovendien alleen in de ochtend kan bezoeken. Dat is een tegenvaller, aangezien de komende 2 ochtenden in Bangkok al gereserveerd zijn voor de fietstocht en de tour door de sloppenwijk. Na dit gegeven kort op ons te hebben laten inwerken, besluiten we onze plannen volledig om te gooien. We gaan gewoon NU naar deze “must sees”! Uiteraard is de taxichauffeur “more than happy” dat hij ons hier voor een leuk prijsje (voor ons een klein prijsje) heen mag brengen, en wordt hij à la minute omgedoopt tot onze privéchauffeur voor vandaag. Aangezien hij leuk gezelschap is, vinden we het helemaal niet erg om een dagje met hem door te brengen.
De drijvende markt en Railway Market
Quinn moet even slikken als hij hoort dat we geen half uur maar anderhalf uur in de auto moeten zitten, maar al snel ziet hij op een flyer dat we ook nog naar een Tiger Zoo zouden kunnen waar hij tijgers mag aaien en de fles mag geven. Aangezien dat in de buurt van de drijvende markt is, lijkt hem dat wel wat! De volgende teleurstelling volgt als hij van ons hoort dat we daar niet naartoe gaan, want wilde dieren aaien is niet zoals de natuur het heeft bedoeld! We vertellen hem dat de tijgers gedrogeerd worden om rustig te blijven. Zijn teleurstelling slaat om in verontwaardiging, en hij besluit meteen een brief te schrijven naar de mensen van de Tiger Zoo om te zeggen dat ze daarmee moeten stoppen! Zo eindigt het zoveelste deel van de mini-cursus “Omgaan met teleurstellingen” toch nog in iets positiefs!
Aangekomen bij de drijvende markt worden we uiteraard héél flink afgezet met veel te dure tickets voor de boot… Nog bleu als we hier in Thailand zijn, proberen we niet eens af te dingen. De genoemde prijs staat nu eenmaal op de tickets vermeld, dus zal het wel echt kloppen… Dom, maar ja. Weer wat geleerd! Het eerste deel van de tocht gaat vooral langs commerciële kraampjes die allemaal hetzelfde verkopen en ook allemaal via de kinderen proberen om hun waren aan ons te slijten. Yzze snapt er niks van: alles wat haar toegestoken wordt, mag ze niet eens pakken van ons! De boot scheurt tot groot plezier van Quinn en Yzze een aantal keer loeihard door de smalle beekjes, waardoor Quinn er 100% van overtuigd is dat het een speedboot is in plaats van een longtailboot. Wat een lol!
Eenmaal aangekomen bij de èchte drijvende markt, kijken we onze ogen uit. Het is een komen en gaan van bootjes met daarop de heerlijkste etenswaren! Vanuit de boot kun je ook stoppen bij kleine restaurantjes aan het water, die het eten vervolgens in je bootje serveren. Hoewel het er allemaal erg lekker uitziet, hebben we onze buiken nog vol van het uitgebreide ontbijt en laten we de lekkernijen aan ons voorbij gaan. Na de boottocht moeten we meelopen naar een ander plekje, waar we als “whiteheads” (zoals we genoemd worden) voor we het weten belanden op de rug van een olifant. De kinderen vinden het geweldig, maar wij hebben zo onze bedenkingen bij deze commerciële en absoluut ook dieronvriendelijke activiteit… Dat we dit er “gratis” bij krijgen, bewijst maar weer dat we ècht veel te veel betaald hebben voor de drijvende markt.
Laatste stop op de route wordt de “Railway Market”. We hadden echter niet bedacht dat we dit ook “live” zouden kunnen meemaken! Duidelijk wéér een gevalletje van matige voorbereiding… ? Vijf minuten voordat de trein langs zal komen, bereiken we de plaats van bestemming. Dat wordt rennen! Gelukkig zijn we nog op tijd om te zien hoe de kooplieden na het eerste fluitsignaal zo snel als ze kunnen hun handelswaar in veiligheid brengen en de zeilen van hun kraampjes opbergen. Ze weten precies tot waar de trein zal komen, dus ze halen niet meer weg dan hoogst noodzakelijk is! Enkele minuten later komt de trein luid toeterend langs, want al die gekke toeristen blijven ondanks de waarschuwingen van de locals tot op het laatste moment op de rails staan om mooi beeldmateriaal mee naar huis te kunnen nemen…
De geur van Durian
Inmiddels hebben we wel een beetje honger gekregen. Op aanraden van de chauffeur kopen we op de markt de vrucht die ze hier “durian” oftewel “King Fruit” noemen. De apen en olifanten durven deze vrucht niet te eten, omdat er zo veel stekels aan de buitenkant zitten. De locals eten ‘m alleen bij speciale gelegenheden, omdat ‘ie zo duur is. We zijn benieuwd! De grote vrucht wordt met zorg voor ons gewogen en in stukken gehakt, waardoor het binnenste deel zichtbaar wordt. Dat is het deel wat gegeten kan worden. Het koninklijke fruit heeft waarschijnlijk al de hele dag in de zon gelegen, waardoor de lauwwarme weeïg zoete inhoud voor westerse begrippen klef en melig smaakt. En de geur…. Het stinkt echt vreselijk, wat de chauffeur hevig knikkend beaamt. Yzze waagt zich niet eens aan een hapje. Quinn probeert zijn deel stiekem onder het zeil van de tafel uit te spugen, omdat hij gelukkig wel begrijpt dat het een grote belediging voor de Thai zou zijn om dat in het openbaar te doen. Wij stamelen beleefd: “Vèèèry nice!”, en nemen nog maar een stukje… De chauffeur wil niet proeven (naar eigen zeggen omdat hij kiespijn heeft), maar onder het mom “We krijgen dit zelf nooit op!” gaat hij gretig op ons aanbod in om de rest dan aan zijn vrouw en kind te geven. Gelukkig kunnen we er toch nog iemand een plezier mee doen!
Een avond in Bangkok
In de taxi terug naar Bangkok vallen de kinderen als een blok in slaap na zoveel belevenissen! Eenmaal weer in de drukke hoofdstad gaan we op zoek naar een eettentje. Quinn en Yzze zijn nog niet helemaal gewend aan de eetstalletjes op straat met de meest exotische gerechten, en door de vermoeidheid kunnen we ze ook niet verleiden om wat te proeven. Uiteindelijk komen we terecht bij Terminal 21, een mega groot winkelparadijs waar je minstens een dag zou kunnen doorbrengen (maar dat gaan we natuurlijk niet doen!). Wauw, zoveel roltrappen hebben we nog nooit bij elkaar gezien! Onderin het gebouw huisvest een eveneens enorme “foodcourt”: een plek waar we zonder kinderen nooit terecht waren gekomen, maar die nu wel even uitkomst biedt. Er wordt enthousiast gegeten van de soep, de rijst (met stokjes!), de garnalen en de kip. We moeten toegeven: zelfs hier smaakt het eten heerlijk!
Na lang zoeken vinden we een taxichauffeur die ons, weliswaar de hele weg mopperend en bedelend om meer geld dan waarvoor hij de rit in eerste instantie had aangenomen, terug naar het hotel wil brengen. Want: “Too far away, traffic jam, you know…”. Yes, we know. Alsof er hier ooit géén file staat!
De fietstocht door Bangkok
Terwijl de kinderen ons normaal gesproken véél te vroeg wakker maken, zijn de rollen vanochtend omgekeerd. Om half 8 zal de taxi voor de deur staan, die ons naar het vertrekpunt van de fietstocht door Bangkok zal brengen. Om nog enigszins relaxed te kunnen genieten van het ontzettend uitgebreide ontbijtbuffet van het hotel, maken we de kids om 6.45u. wakker. Nog slaapdronken werkt Yzze een pannenkoekje en een glaasje melk naar binnen, terwijl Quinn drie keer terug naar het buffet loopt om zijn bordje vol te laden met ananas, brie en uiteraard ook pannenkoeken! Ach ja, het is vakantie… Met een iets te snel volgegeten maag stappen we stipt op tijd de taxi in. Uiteraard is er weer een “traffic jam”, waar zelfs de altijd zo rustige Thai even van moeten zuchten…
Aangekomen bij het fietsverhuurbedrijf worden we hartelijk begroet door onze vrouwelijke gids Fluke, die Yzze meteen van de grond grist om te knuffelen en haar vervolgens niet meer loslaat totdat ze bij Felicia achterop in een ruime fietsstoel zit! Ondertussen heeft Quinn een coole blauwe mountainbike uitgezocht. Nadat hij aan de baas van het bedrijf gedemonstreerd heeft dat hij ècht wel weet hoe hij moet remmen, mogen we vertrekken! Het eerste stuk van de route zweten we wat af… Niet per se omdat het zo warm is, maar door het drukke verkeer dat aan alle kanten langs ons heen raast. Aangezien de Thai het zoals gezegd niet zo nauw nemen met de verkeersregels, is het oppassen geblazen! Gelukkig houdt de gids alles goed in de gaten en concentreert Quinn zich uit alle macht, waardoor we sneller dan het lijkt zonder kleerscheuren het rustigere deel van de route bereiken.
80 oogjes in de sloppenwijk
Na een kwartiertje fietsen we een sloppenwijk in. Quinn kan bijna niet geloven dat hier echt mensen wonen. Dat zou hij toch liever niet willen… Iedereen groet ons vriendelijk met “sawatdee khrap” (de mannen) en “sawatdee kha” (de vrouwen). We stoppen bij een kinderdagverblijf waar minstens 40 kinderen braaf hun uit het hoofd geleerde riedeltje voor ons opdreunen: “Good morning, how are you?”, gevolgd door een liedje wat zo te zien de Thaise equivalent van “hoofd-schouders-knie-en-teen” is. Nadat Yzze ietwat verlegen door de 80 oogjes die haar aanstaren een poging heeft gedaan om mee te dansen, vervolgen we onze tocht. Dat is af en toe nog een behoorlijke uitdaging: steegjes waar de fiets nauwelijks doorheen past, weggetjes afgezet met paaltjes waar de fiets overheen getild moet worden, of paadjes zo steil dat we de fiets met z’n tweeën omhoog moeten duwen. Volop avontuur dus! Aangekomen bij de pier waarvandaan een bootje ons naar de overkant gaat brengen, rusten we even uit. Ondanks dat de zon niet achter de wolken vandaan komt, is het flink warm.
De jungle en de rivier
De fietsen worden samen met ons op een longtailboot geladen en na een kort tochtje bereiken we de overkant van de Chao Phraya rivier. We gaan de jungle in! Al snel spotten we het eerste “wild”: een varaan die in het water verkoeling zoekt. Verder zitten er vooral veel vissen in het water, die slechts wild worden van een paar handjes vissenvoer. Binnen no time zijn alle korreltjes verdwenen! Over smal aangelegde paadjes fietsen we verder. Quinn trapt er enthousiast op los. Aan weerszijden liggen anderhalve meter lager flinke modderpoelen… Op zich geen ramp als Quinn daar in zou vallen, maar prettig is anders! Soms doen we gewoon maar even onze ogen dicht en hopen we dat het goed gaat… En dat gaat het! De vele Boeddha’s die we tegen komen zijn ons blijkbaar gunstig gezind. Zeker nadat we op één van hen bladgoud mogen plakken!
Zwemluier blije billetjes tropische vissen
Als je een kindje hebt dan is het ontzettend leuk om af en toe, of zelfs wekelijks, te gaan zwemmen. Jammer genoeg zijn er nog steeds te veel (wat ons betreft) mensen die wegwerp zwemluiers gebruiken. Ontzettend zonde, want een wasbare zwemluier werkt exact hetzelfde als een wegwerp zwemluier. In ons assortiment vind je wasbare zwemluiers in twee verschillende maten en in allerlei leuke prints en kleuren! Voor maat 1 adviseren we Totsbots, want die is wat dikker van materiaal.
De werking van een wasbare zwemluier
Een wasbare zwemluier is feitelijk een zwembroek. Het houdt ontlasting binnensbroeks, maar urine gaat er dwars doorheen. Net als bij wegwerp zwemluiers overigens, want een absorberend broekje gaat nu eenmaal niet in het zwembad. Dat is dan ook de reden dat er zoveel chloor in het water zit. Je doet de zwemluier gewoon zo aan, zonder inlegvel. Dit heeft ook geen zin want het inlegvel verkreukt helemaal in het water. Het kan fijn zijn om twee zwemluiers te hebben om deze reden, hoewel kindjes niet vaak poepen in het zwembad.
Voordelen van wasbare zwemluiers
Bij onze kinderen kwamen we er achter dat moderne wasbare luiers heel eenvoudig werken, ze niet vies zijn, veel geld en vooral milieu besparen. We vonden het niet eenvoudig om de juiste luiers te vinden, en hadden de behoefte aan een winkel waar je de wasbare luiers op je gemak kon bekijken. Super vriendelijk, gepassioneerde en bovenal deskundige mensen die alle tijd nemen om alles over wasbare luiers en diverse systemen uit te leggen.
