Donderdagnacht, om 3:30 uur, na een zorgeloze zwangerschap van 38 weken en 5 dagen, begonnen de weeën. Aanvankelijk waren ze licht en deden ze nog geen pijn. Omdat het de eerste bevalling was, was er onzekerheid of het effectief begonnen was of slechts oefenweeën betrof. Een douche werd genomen, aangezien werd aangegeven dat oefenweeën bij warmte zouden verdwijnen. Na de douche werd geprobeerd te slapen, wat echter niet meer goed lukte. De weeën kwamen sneller achter elkaar en werden intenser. Vermoeidheid maakte plaats voor zenuwen, en het besef groeide dat de geboorte van de zoon vandaag zou kunnen plaatsvinden. De weeën waren nog goed op te vangen, maar kwamen wel sneller achter elkaar, met intervallen van ongeveer 8 tot 10 minuten.
Rond de middag werd contact opgenomen met een verloskundigenpraktijk. Ongeveer 20 minuten later kwam een verloskundige langs om de situatie te beoordelen. Er werden tips gegeven voor het opvangen van de weeën, waarna de verloskundige vertrok omdat de bevalling nog niet in zicht was. De weeën waren nog beheersbaar, en het besluit werd genomen om ze nog even alleen te trotseren. De partner begon met het opzetten van het bevallingsbad, aangezien een onderwaterbevalling de voorkeur had.
In de namiddag werden de weeën intenser, met intervallen van 5 minuten. De verloskundige werd opnieuw gebeld en kwam direct ter plaatse. Tijdens haar aanwezigheid gaf ze ondersteuning en tips, maar hield zich ook op de achtergrond om het koppel de ruimte te geven de weeën samen op te vangen. Regelmatig werd het hartje van de baby beluisterd met de doppler, vanaf de eerste weeën tot aan de bevalling. De verloskundige bood hulp bij het opvangen van de weeën en vroeg of ze de ontsluiting mocht controleren. Tot verrassing bleek de opening al 7 cm te zijn, terwijl men eerder had gedacht dat het slechts 2 cm was, wat hoop gaf dat de bevalling mogelijk niet zo lang zou duren.
Even later namen de weeën enigszins af, en de verloskundige ging wederom naar huis. Na een uur werden de weeën zeer pittig, maar het water was nog niet gebroken. De verloskundige werd opnieuw gebeld en stond snel paraat. Er werd lichte persdrang gevoeld. Een controle van de ontsluiting was teleurstellend: het was nog steeds 7 cm. De verloskundige legde uit dat men nog even kon afwachten of haar vliezen kon breken, wat de weeën aanzienlijk intenser zou maken. Er werd besloten nog even af te wachten. De bevalling werd voortgezet met een douche en vervolgens op een bal. Uiteindelijk werd besloten om in het bevallingsbad te gaan zitten, waarbij de verloskundige en de partner volop ondersteuning boden.
Na ongeveer een uur werd besloten om de vliezen te laten breken. Een halfuur later ontstond er flinke persdrang. De verloskundige belde een collega om te assisteren bij de bevalling. De geboorte van de zoon leek nabij, na een lange periode van weeën. De verloskundigen en de partner boden intensieve ondersteuning tijdens het persen in het bad. Echter, het bad bleek niet langer de juiste omgeving voor de bevalling. Er werd geprobeerd om op de bank te persen, maar dit bleek geen geschikte houding. Vervolgens werd staand geperst en op de bevallingskruk.
Na 2 uur continu persen werd duidelijk dat de baby niet verder zakte en dat de persfase te lang duurde. Het advies werd gegeven om naar het ziekenhuis te gaan, aangezien de baby om onduidelijke redenen niet verder zakte. De verloskundige ging mee in de auto, terwijl de collega thuisbleef om op te ruimen. In het ziekenhuis werd de situatie gemonitord en verder onderzocht met een echo om de oorzaak van het uitblijven van de progressie te achterhalen.
De gynaecoloog stelde voor om nog enkele keren te persen en gaf medicatie om de persweeën te versterken. Na enkele perspogingen werd besloten de vacuümpomp te gebruiken. Na een knip, die volgens de gynaecoloog noodzakelijk was, werd de pomp op het hoofdje van de baby geplaatst. Na herhaaldelijk trekken en persen werd het hoofdje geboren. Het bleek dat de navelstreng twee keer strak om de nek van de baby zat, en de hartslag van de baby daalde aanzienlijk. De navelstreng werd doorgeknipt en na één laatste persbeweging werd de zoon, Rias, geboren op zaterdagnacht om 3:13 uur, met een gewicht van 3380 gram en een lengte van 52 cm. Gelukkig was alles in orde met hem.
De verloskundige bleef tot de geboorte van Rias aanwezig. Dezelfde dag nog vertrok het gezin naar huis, en de volgende dag kwam de verloskundige langs voor de nazorg. Ze nam uitgebreid de tijd, beantwoordde alle vragen en luisterde naar de moeder, die emotioneel was door de zware bevalling, met name het ziekenhuisgedeelte. Hoewel het geen gedroomde thuisbevalling werd, werd de hulp van de verloskundigen enorm gewaardeerd. Er werd benadrukt dat, indien de navelstreng niet om de nek had gezeten, een thuisbevalling waarschijnlijk wel mogelijk was geweest met de steun van het team. Desondanks werd een thuisbevalling aanbevolen, of in ieder geval het zo lang mogelijk opvangen van de weeën thuis met professionele begeleiding. De unieke ervaring en het gevoel van kracht dat dit met zich meebrengt, versterkt de band tussen partners. De sfeer thuis wordt als intiemer en huiselijker ervaren dan de medische omgeving van een ziekenhuis.
De verloskundigen van het betreffende team werden bedankt voor de goede zorgen tijdens de zwangerschap, bevalling en nazorg, en voor hun hulp bij de geboorte van hun zoon.
Nutricia Baby zoekt moeders (of partners) die hun bevallingsverhaal willen delen ter voorbereiding van andere aanstaande moeders. Lisanne, moeder van drie kinderen, deelt haar ervaringen. Naast het moederschap blogt ze om de realiteit van het ouderschap te tonen en het taboe op imperfectie te doorbreken.
Lisanne heeft drie zeer uiteenlopende bevallingen meegemaakt. Haar eerste bevalling, vier weken te vroeg, vond spontaan thuis plaats in haar eigen bed. Hoewel ze aanvankelijk een afkeer had van thuis bevallen vanwege de mogelijke rommel en complicaties, veranderde deze ervaring haar perspectief. De angst voor een vroegtijdige bevalling bleef bestaan, vooral met een peuter in huis. Ze leerde echter dat zwangerschap en bevalling niet te plannen zijn.
Een andere angst van Lisanne was inleiden, hoewel haar derde bevalling, die ingeleid werd, achteraf niet tegenviel. Het strippen van de baarmoeder, een procedure waarbij de verloskundige met haar vinger rond de verweekte baarmoedermond draait om hormonen vrij te maken die weeën kunnen opwekken, had haar interesse. Op 41 weken en 1 dag zwangerschap werd ze gestript. Die avond begonnen de weeën iets regelmatiger, en werd een app gebruikt om de weeën bij te houden. De volgende ochtend begonnen de weeën opnieuw, met een regelmaat van elke 5 minuten. De partner bleef thuis.
Om 8:00 uur werd de verloskundige gebeld. Lisanne zocht afleiding door series te kijken op de bank, terwijl haar moeder op haar zoontje paste. Rond 12:00 uur ging ze in bad, waar ze kort in paniek raakte door de toenemende intensiteit van de weeën. Ze herinnerde zich de "paniekfase" uit de pufcursus, die optreedt bij 5 tot 7 cm ontsluiting. Haar man, die hoorde dat het badwater werd weggelaten, belde de verloskundige, die ter plaatse kwam en 6 cm ontsluiting constateerde. De verloskundige was er om 12:45 uur, en om 14:00 uur werd haar dochter geboren.
Deze bevalling was vlot, zonder complicaties, en vond thuis plaats in het eigen bed. De voordelen van een thuisbevalling, zoals ontspanning in een vertrouwde omgeving en het vermijden van een "vieze bende", werden benadrukt. Ontspanning en afleiding tijdens de bevalling zijn cruciaal. Het tijdig bellen van de verloskundige voor overleg en geruststelling, het gebruik van een weeënregistratie-app en het volgen van een pufcursus worden aangeraden. De geruststelling dat een baby er altijd uitkomt en dat de meeste mensen voor een tweede of derde kind kiezen, wordt meegegeven.
