Voormalig Utopiaan Charlotte Muis onderging in 2019 een gastric bypass. Deze ingreep, bedoeld om gewicht te verliezen, markeerde het begin van een reeks uitdagingen die haar leven ingrijpend zouden veranderen. De realityster, die in 2014 als een van de eerste deelneemsters aan het programma Utopia begon, deelt haar verhaal over zowel haar strijd met haar gewicht als een ernstige medische aandoening.
De gastric bypass en het begin van een nieuwe levensstijl
Charlotte Muis, die in 2019 een gastric bypass onderging, heeft sindsdien aanzienlijk gewicht verloren. In een interview met Shownieuws vertelt ze dat het om maar liefst 47 kilo gaat. Dit enorme verschil is duidelijk zichtbaar en Charlotte is naar eigen zeggen ontzettend blij met haar keuze. "Ik ben heel blij! Ik voel me fit. Er is nu 47 kilo af, dus ik voel me een nieuw mens," aldus de voormalig Utopiaan. Ze benadrukt dat de ingreep een totaal andere levensstijl vereist.
Het traject na de operatie was echter niet altijd even gemakkelijk. Charlotte beschrijft dat ze "letterlijk zware momenten" heeft gehad. Soms ging het afvallen makkelijk, omdat het lichaam na zo'n operatie zijn werk doet, maar soms was er ook sprake van "worstelen".
Ook voor de operatie kampte Charlotte al met gewichtsproblemen. Tijdens haar deelname aan Utopia, waar ze op 31 december 2014 begon, voelde ze zich vaak verveeld door het gebrek aan activiteiten. Ze begon het programma met kledingmaat 38/40, maar verliet het een jaar later met maat 44. Na haar terugkeer thuis kwamen er nog meer kilo's bij door onregelmatig en ongezond eten. Omdat geen enkel dieet het gewenste effect had, besloot ze uiteindelijk tot de gastric bypass. Haar keuze werd mede ingegeven door familiegeschiedenis; haar vader had een maagverkleining ondergaan en haar moeder een maagband.
Ondanks de uitdagingen heeft Charlotte geen spijt van haar beslissing. Ze heeft inmiddels bijna 25 kilo verloren en voelt zich daardoor "fijn". Haar streefgewicht is 80 kilo, en hoewel ze zich nog niet "echt slank" vindt, ziet ze de vooruitgang en voelt ze zich gelukkiger als ze slanker is.
Een onverwachte zwangerschap en een medische nachtmerrie
Terwijl Charlotte werkte aan haar herstel en haar streefgewicht, diende zich een nieuwe, veel grotere uitdaging aan. Wat een tweede kindje had moeten zijn, bleek een levensbedreigende aandoening.
Op Sinterklaasavond 2020 kreeg Charlotte een bloeding, terwijl ze zwanger leek te zijn. Ze voelde dat er iets niet klopte, omdat haar buik sneller groeide dan bij haar eerste zwangerschap. De verloskundige sprak over een mogelijke molazwangerschap. Na doorverwijzing naar de gynaecoloog en een bloedonderzoek werd de diagnose bevestigd: een trofoblastziekte, oftewel een molazwangerschap. Wat een tweede kindje had kunnen zijn, bleek agressief weefsel in haar buik te zijn.
Op 7 december werd Charlotte met spoed opgenomen in het ziekenhuis en de gynaecoloog wilde direct opereren. Het weefsel moest verwijderd worden. Na de operatie werden Charlotte's bloedwaarden gemonitord. Hoewel de hCG-waarde aanvankelijk daalde, begon deze al snel weer te stijgen, wat erop wees dat het weefsel binnen twee weken terug was gegroeid.
De strijd tegen kanker: chemotherapie en veerkracht
Charlotte kreeg de keuze tussen nogmaals opereren of chemotherapie ondergaan. Ze koos voor chemotherapie. Op 31 december 2020 kreeg ze haar eerste injectie met methotrexaat (MTX). Ze onderging zes kuren MTX, een periode van grote onzekerheid met frequente echo's, longfoto's en bloedafnames om de daling van hCG te volgen. De daling verliep grillig, maar Charlotte bleef hopen op goede uitslagen.
Tijdens de chemotherapie werden haar longen en slijmvliezen kwetsbaar, waardoor ze mondkapjes moest dragen. De coronacrisis maakte de situatie nog gespannener, aangezien een COVID-infectie de behandelingen in gevaar zou brengen. Te midden van deze medische strijd moesten Charlotte en haar partner ook nog het verlies van hun verwachte kindje verwerken. "Je denkt dat je een kindje krijgt, maar in plaats daarvan word je ziek. Dat is heel heftig," beschrijft Charlotte. Ze moest zichzelf steeds weer motiveren om door te gaan.
Na zes kuren MTX bleef het gewenste resultaat uit. Charlotte werd overgedragen aan het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis (AVL) voor dagbehandeling, bestaande uit weekelijkse chemokuren gevolgd door een week rust. De kuren in het AVL vielen mee, maar de "coldcap" was intensief. Deze procedure, bedoeld om haarverlies te minimaliseren, vereiste langdurige koeling, wat leidde tot hoofdpijn. Na zeven kuren in het AVL bleek ook deze behandeling niet afdoende. Charlotte werd vervolgens overgedragen aan het Amsterdam UMC, waar ze zes maanden enkelvoudige en daarna zes maanden zware chemotherapie onderging.
Psychologische impact en het belang van steun
Gedurende dit zware traject speelde ook de psychologische impact een grote rol. Charlotte, die eerder een burn-out had gehad, herkende de tekenen van een paniekaanval toen ze naar het Amsterdam UMC werd overgedragen. Haar ervaring met de burn-out hielp haar echter om haar lichaam en geest beter te begrijpen, negatieve gedachten te herkennen en om te buigen. Ze wist dat "kanker gevoelig is voor angst" en wilde deze emotie niet de overhand laten nemen.
Het jaar 2021 was voor Charlotte een "geïsoleerd jaar". Vanwege corona mocht ze niemand meenemen naar het ziekenhuis, hoewel haar zus haar op bezoek kon komen. Thuis werd ze ondersteund door haar moeder en schoonmoeder, de enige mensen die ze live zagen. De steun van haar vriend was onmisbaar; ze wisselden elkaar af als bron van positieve kracht. Door de chemo mocht ze geen borstvoeding meer geven aan haar zoontje, wat een emotioneel afscheid betekende. Bijzonder was dat haar zoontje er na die laatste keer nooit meer om vroeg, alsof hij het aanvoelde.
Ondanks de tegenslagen, bleef Charlotte geloven dat het goed zou komen. Op 6 december 2021, exact een jaar na de miskraam, kreeg ze haar laatste chemokuur.
Herstel en het opbouwen van het leven
Charlotte benadrukt het belang van het behouden van de regie tijdens een ziekteproces. Zodra ze zich beter voelde, deed ze activiteiten die haar energie gaven, zoals paardrijden of wandelen met haar zoontje. Ze raadt aan om de energie zorgvuldig in te zetten en zelf de koers te bepalen, ook al adviseren artsen. Het is belangrijk om het eigen medische dossier te kennen en alles te controleren.
Naast het ziekenhuistraject begon Charlotte met jin shin jyutsu, een therapie gericht op het verkrijgen van meer energie en betere doorstroming in het lichaam. Dit was een alternatief voor acupunctuur, wat tijdens chemotherapie werd afgeraden vanwege de gevoeligheid van de huid.
Het jaar 2021 kon Charlotte niet werken als leidinggevende in het basisonderwijs vanwege concentratieproblemen, vermoeidheid en tintelingen in haar handen. Hoewel ze hoopte op een snelle terugkeer, duurde het langer. Inmiddels is Charlotte echter weer volledig aan het werk.
De ervaring met de trofoblastziekte leerde Charlotte wie haar ware steunpilaren waren. Ze merkte dat de betrokkenheid van mensen aan het begin van de kuren na verloop van tijd afnam, omdat zij hun eigen leven voortzetten. Soms voelde ze zich buitengesloten, omdat men aannam dat ze niet in staat was deel te nemen aan sociale activiteiten. Mensen vonden het ook lastig om over het onderwerp te praten, wat leidde tot stilte. Het jaar na de kuren, waarin het leven weer opgebouwd moet worden, was volgens Charlotte soms nog moeilijker dan de behandelingen zelf, omdat de aandacht van buitenaf verminderde.
Hoewel Charlotte zich nu goed voelt, merkt ze dat haar lichaam nog niet volledig hersteld is. Ze geniet echter meer van de kleine dingen in het leven. Charlotte en haar partner hopen nog steeds op de mogelijkheid om ooit een kindje te verwelkomen.
Mathilde’s terugslag: Ziekte grijpt opnieuw haar leven en Urk in shock!
Charlotte vertelde haar uitgebreide verhaal in juli 2023. Het is mogelijk dat er sindsdien veranderingen in haar gezondheid zijn opgetreden.
Toekomstplannen en dromen
Charlotte en haar verloofde Laura hadden oorspronkelijk plannen om in het huwelijksbootje te stappen zodra Charlotte haar streefgewicht had bereikt. Het is echter onduidelijk of dit plan doorgegaan is, gezien de medische tegenslagen. Hun wens om een gezin te stichten blijft bestaan. Een vriend van de familie had aangeboden donor te willen zijn. Vanwege haar maagverkleining mocht Charlotte het jaar na de operatie niet zwanger worden, en Laura had aangegeven als eerste zwanger te willen worden.
Daarnaast is er sprake van plannen om een nieuw project, "Lucien 2.0", te starten, hoewel ze nog op zoek zijn naar een geschikte locatie. Om hun passie voor koken te delen in afwachting van de opening van een nieuw restaurant, zijn Charlotte en Aristide gestart met een homecookingconcept.
Charlotte heeft ook geruchten over haar gezondheid de kop ingedrukt. Ze bevestigt dat ze niet zwanger is, en stelt direct: "En nee, ik ben niet zwanger."